.: Najczęściej zadawane pytania / FAQ  
O firmie
Aktualności
Kontakt z nami
Trochę techniki
Oferta naszej firmy
Formularz zamówienia
Platformy Cyfrowe
Download FTP
Forum
Serwis
Polityka cookie
 

Wykonujemy instalacje zbiorcze
 i indywidualne na życzenie klienta.

(71)3360044


W ofercie znakomite tunery OPTICUM pod TNK oraz Cyfrę+

 
 
Informacje ogólne:

Cyfrowa technika transmisji satelitarnej:

Wprowadzenie

Podstawowy zestaw satelitarny składa się z: czaszy antenowej, konwertera oraz tunera satelitarnego. Istnieje mnóstwo modyfikacji tego zestawu, ale generalnie punktem wyjścia jest zawsze taka konfiguracja.

Role poszczególnych elementów zestawu:

czasza - odbiór i ogniskowanie (skupianie) sygnału satelitarnego w jednym punkcie, zwanym ogniskiem. Jest wiele teorii dotyczących wielkości czaszy i jej wpływu na jakość odbioru.Generalnie przyjmuje się, że na zachód od linii Wisły wystarczająca wielkość to 80-90cm, w drugim kierunku powyżej 90cm. Są to wielkości orientacyjne, dotyczą odbioru analogowego z Astry i Hot Birda, sygnały cyfrowe są nadawane z transponderów o większej mocy i do ich odbioru można stosować czasze mniejszej średnicy. Nie należy także zapominać o tym, że cały zespół pracujący na zewnątrz (czyli czasza i konwerter) ma wpływ na poziom sygnału dochodzący do tunera. W chwili obecnej czasze produkowane są w olbrzymiej większości ze stali (cena!),spotkać się także można z wyrobami aluminiowymi oraz z tworzyw sztucznych.
Wybór anteny jest zawsze kompromisem między wielkościa (a w związku z tym ceną), a możliwościami wynikającymi z miejsca montażu.Większa czasza zapewnia zapas "mocy" w złych warunkach atmosferycznych (chmury deszczowe, śniegowe itd.), ale w normalnych warunkach nie poprawi jakości obrazu, dla zachodniej Polski przyjmuje się, że czasza 85 cm+konwerter 0.6dB zapewniają prawidłowy odbiór przez 95% dni w roku. Prosimy pamiętać jeszcze o jednym - nie zawsze wielka czasza da pożądany efekt, równie ważna jest precyzja jej wykonania. Czasze pochodzące od renomowanych producentów nie zaskoczą użytkownika in minus, efekt będzie dokładnie taki, jak zamierzony przez kupującego.
konwerter - umieszczony w ognisku anteny ma za zadanie odebrać, przetworzyć i wzmocnić sygnał satelitarny oraz przesłać go dalej do tunera.
Obecnie produkowane konwertery są niemal wyłącznie klasy Full-band,co oznacza pasmo odbioru 10.7-12.75 Ghz. O jakości i klasie konwertera decydują przede wszystkim: wykonanie (osłona z tworzywa,hermetyczność itp.), poziom szumów wnoszony przez konwerter (LNB) do układu (obecnie standard to 0.6;0.7dB-im mniej, tym lepiej), wzmocnienie (50-65dB - im wyższa wartość, tym lepiej) oraz stabilność oscylatora (parametr szczególnie ważny przy odbiorze sygnałów cyfrowych). Praktycznie wszystkie konwertery obecnie spotykane na rynku spełniają wyżej wymienione warunki.
tuner - urządzenie odbierające sygnał z konwertera i po przetworzeniu wysyłające go do odbiornika TV.Tutaj mnogość rozwiązań jest olbrzymia. Podstawowa klasyfikacja to podział na tunery analogowe i cyfrowe,Sprzęt analogowy mimo wszystko nie wychodzi kompletnie z użycia, z uwagi bardziej na cenę niż możliwości ,ale dalej jest to podstawowy element zestawu satelitarnego. Tunery analogowe mogą być jedno-lub dwuwejściowe (odbiór z jednego lub dwóch satelitów), różnić się wyposażeniem dodatkowym (grafika ekranowa, ilość złącz scart, timer, sygnały przełączające itd.). Podstawowe minimum to pasmo odbioru 900-2150Mhz, sygnał 22Khz, modulator, conajmniej jedno złącze scart. Reszta zależy od wymagań użytkownika i musi być dobierana indywidualnie.
Jeśli chodzi o tunery cyfrowe to generalnie dzielą się na:

  • FTA (Free To Air)-odbierają kanały wolnodostępne,
  • FTA + CI-oprócz kanałów niekodowanych umożliwiają rozbudowę o moduły dekoderów do oglądania kanałów kodowanych,
  • Tunery dedykowane do płatnych platform cyfrowych-posiadają wbudowane dekodery, lecz często są ograniczane,jeśli chodzi o odbiór innych kanałów.
Istnieją jeszcze modyfikacje w.wym grup,np.tunery FTA+CI mogą mieć wbudowane dekodery i oprócz tego jeszcze możliwość rozbudowy itd. Oczywiście wyposażenie dodatkowe (pozycjonery, polska grafika ekranowa itp.) odróżnia wyroby różnych firm.
na początek strony

Konfiguracje zestawu satelitarnego

1. Zestaw na jednego satelitę.

W jego skład wchodzi :czasza,pojedynczy konwerter oraz tuner jednowejściowy.Czasza jest ustawiana na wybranego przez użytkownika satelitę (w Polsce przeważnie Astra lub Hot Bird), możliwości odbioru to max.ok.30 programów telewizyjnych+radiowe.

2. Zestaw na dwa satelity.

Potrzebny sprzęt to:

  • czasza
  • uchwyt "zezujący"
  • dwa pojedyncze konwertery
  • tuner dwuwejściowy (lub jednowejściowy + przełącznik wejść)
Najczęściej spotykana konfiguracja w sprzęcie analogowym,umożliwia odbiór programów z Astry i Hot Birda za pomocą jednej ,nieruchomej anteny.
Czasza jest ustawiana na Hot Birda,przy pomocy uchwytu"zezującego" mocuje się drugi konwerter na Astre (po lewej stronie patrząc na wprost czaszy).
Za pomocą takiego zestawu można odebrać ok. 60 programów telewizyjnych + radiowe.

3. Zestaw z obrotnicą.

Obecnie mało popularny,w skrócie jest to zestaw na jednego satelitę z dołożonym mechanizmem obrotowym oraz sterownikiem (ręczny lub automatyczny).Umożliwia odbiór z 5-6 satelitów.Mała popularność wynika z dużych kosztów oraz awaryjności.

4. Zestaw na pełną orbitę.

W jego skład wchodzą:czasza o średnicy min.105cm wraz z mocowaniem polarmount umożliwiającym obrót, siłownik, pojedynczy konwerter, pozycjoner, tuner. Zestaw taki pozwala na odbiór praktycznie od pozycji 63'E do 45'W.Jest możliwość zintegrowania w jednym urządzeniu tunera i pozycjonera,w momencie zastosowania tunera analogowo-cyfrowego jest to kompletna propozycja dla "telemaniaków".

Powyższe przykłady dotyczą tunerów analogowych, jeśli chodzi o cyfrowe to możliwości są takie same z jednym ograniczeniem-tunery cyfrowe występują tylko w wersjach jednowejściowych. Rozbudowa na większą ilość satelitów wymaga zastosowania przełączników diseqc (do 8 pozycji) lub zestawów obrotowych.

Elementy dodatkowe

Są to przede wszystkim różnego rodzaju przełączniki.Umożliwiają rozbudowę już istniejących zestawów. Podstawowe zastosowanie to odbiór z dwóch satelitów przy zastosowaniu tunera jednowejściowego. Podział przełączników jest przeprowadzany wg rodzaju sygnału używanego do sterowania:
  • ręczne(mechaniczne) - najprostsze rozwiązanie, ale mało wygodne
  • 22 KHz -sterowanie odbywa się przez podanie sygnału 22 KHz,ale uwaga-to rozwiązanie nie może być stosowane w tunerach cyfrowych-normalnie sygnał 22KHz jest wykorzystywany do przełączenia konwertera na wysokie pasmo, tuner cyfrowy musi otrzymać sygnał z całego zakresu. Przełączniki występują w dwóch wersjach-z filtrem nieprzepuszczającym sygnału dalej oraz bez. W przypadku podłączenia do przełącznika konwertera Full-band musi on posiadać filtr.
  • 12V -sterowanie polega na podaniu napięcia 12V na przełącznik, jest ono pobierane z osobnego wyjścia tunera lub z 8 nóżki złącza TV scart. W tym drugim przypadku sterowanie polega na wciskaniu przycisku TV/SAT na pilocie tunera.Kolejną mutacją tego rozwiązania są przełączniki 2 stopniowe pozwalające na dalsze wykorzystanie funkcji TV/SAT do przełączania telewizora w tryb AV.
  • Włacz/Wyłącz - chwilowe przełączenie tunera w stan czuwania powoduje zmianę stanu przełącznika
  • Przełącznik zmieniający stan po wciśnięciu i przytrzymaniu dowolnego klawisza pilota
  • Diseqc - jest to cyfrowy system przełączania urządzeń zewnętrznych, umożliwia podłączenie do 8 konwerterów.
Inne przełączniki umożliwiają przełączanie sygnału z konwertera do dwóch tunerów,sumowanie sygnału satelitarnego z telewizją naziemną itp.
Kolejną grupą akcesoriów sa uchwyty "zezujące" stosowane do podłączania dwóch konwerterów do jednej, nieruchomej czaszy. Ich wykonanie zależy od sposobu mocowania konwertera na czaszy do której chcemy dołożyć drugi LNB.
na początek strony

Układy wieloodbiornikowe

Przy pomocy jednej czaszy i wyspecjalizowanych urządzeń można rozdzielić sygnał satelitarny tak, aby niezależnie od siebie działało kilka - kilkanaście tunerów.
W przypadku dwóch tunerów należy zastosować konwerter typu Twin. Do zasilania czterech służy konwerter Quad, od tej ilości odbiorników zaczynają się również rozwiązania oparte na konwerterach Quattro (rozdzielone polaryzacje V i H) oraz multiswitch'ach. Te ostatnie urządzenia to sumatory - przełaczniki pozwalające na podłączenie (w zależności od typu) wielu tunerów. Przenoszą również sygnał anteny naziemnej sumując go z satelitarnym. Do każdego z wyjść multiswitch'a podłącza się jeden tuner i pracuje on niezależnie od pozostałych.
NIE MA urządzeń pozwalających na rozdzielenie sygnału z pojedynczego konwertera na dwa lub więcej odbiorników tak, aby pracowały niezależnie w pełnym zakresie.
Powodem jest konieczność przełączania polaryzacji sygnału (V i H) jest to realizowane przez zmianę napięcia wychodzącego z tunera (13V i 17V).
na początek strony

Dekodery

W przypadku odbioru analogowego dekodery umożliwiające odbiór programów kodowanych podłącza się z zewnątrz do tunera.Jedyny warunek to istnienie w tunerze złącza dekoder scart (mają go praktycznie wszystkie). Inaczej jest w przypadku techniki cyfrowej-dekodery są wykonywane w postaci kart PCMCIA i tuner musi być przystosowany do podłączenia go (stąd uproszczona klasyfikacja tunerów cyfrowych) w gnieździe CI. Oczywiście w obydwu przypadkach dekoder jest tylko sprzętowym realizatorem sposobu kodowania i do prawidłowej pracy wymaga karty kodowej.
Powyższe opisy są tylko uproszczoną próbą przybliżenia techniki odbioru telewizji satelitarnej. O wielu urządzeniach i możliwościach wykorzystania ich nie wspomnieliśmy (Obrotnice diseqc 1.2, obrotnice dwupozycyjne itp.), jeśli potrzebne będą dodatkowe wyjaśnienia prosimy o kontakt, z chęcią pomożemy.
na początek strony

Czym jest MPEG?

MPEG jest standardem którego nazwa pochodzi od angielskiego skrótu Moving (lub Motion) Picture Experts Group - jest to organizacja zrzeszająca firmy zainteresowane tworzeniem standardu kompresji dla transmisji telewizyjnych. Metoda ta jest bardzo podobna do kompresji JPEG (Joint Picture Experts Group), przeznaczonej do kompresji obrazu stałego. Istnieje również standard, znany jako M-JPEG (Moving JPEG), ale używany jest głównie przez firmy zajmujące się systemami zabezpieczeń. MPEG opisuje sposób kompresji danych cyfrowych, będących ruchomymi obrazami, takich jak obraz telewizyjnych. standard ten pozwala na kompresję fonii zsynchronizowanej z video. MPEG1 jest kompresją używaną na platformie sprzętowej komputerów IBM PC (oraz innych komputerach) tworząc pliki o rozszerzeniu *.mpg.
Xing, Mediamatics, a także inne firmy dostarczają oprogramowania do tej kompresji. Prawie wszystkie karty graficzne (oprócz może najtańszych kart PC VGA) dostosowane są sprzętowo do plików MPEG1. Do odtwarzania tych plików z odpowiednią prędkością (25 lub więcej klatek na sekundę )zwykle potrzebny jest komputer Pentium PC. MPEG1 nie jest jednak wykorzystywane w przypadku TV satelitarnej.
Dla celów telewizji satelitarnej i cyfrowej potrzebny był system szybszy i doskonalszy. Musiał on spełniać następujące wymagania: mieć mniejszą tendencje do efektu pixelizacji, obraz nie mógł pokazywać się w charakterystycznych dla MPEG1 blokach, wymagane było zmniejszenie efektu poklatkowego. Wymagania te są istotne ze względów zarówno technicznych jak i marketingowych. MPEG został już w wielu zastosowaniach zastąpiony MPEG 3, 4 ...Jednak telewizja satelitarna wykorzystuje wyłącznie MPEG 2. Obecnie przemysł satelitarny podąża w kierunku zwiększenia liczby kanałów w obrębie pasma przenoszenia transponderów. Telewizja analogowa korzysta z pasma szerokości od 15 do 36 MHz, na której przenoszony są sygnały FM video + audio FM na dwóch podnośnych dla każdego kanału.
Nadawca pragnie umieścić 5, 10, lub więcej kanałów na jednym paśmie cyfrowym. Pozwala to na obniżenie kosztów transmisji oraz zwielokrotnienie oferty programowej z pojedynczego satelity. Istotny jest tutaj współczynnik kompresji, który może być zmienny w zależności od oczekiwanej jakości obrazu. Jakość studyjna np. wymaga transmisji rzędu 12MBit/s, jakość obrazu dla potrzeb telewizji - 8MBit/s, VHS - 2MBit/s. Należy pamiętać, że wielkość współczynnika kompresji jest zmienna i powinna być dostosowana do potrzeb odbiorcy obrazu (kompresja MPEG jest kompresją z utratą danych, a wielkość współczynnika kompresji decyduje o jakości obrazu kompresowanego tą metodą).
Dane cyfrowe z kilkunastu kanałów, wraz z różnymi kanałami audio (który może zawierać cyfrowy dźwięk przestrzenny oraz wiele języków), mogą być multipexowane (łączone) w jeden sygnał MPEG. Istnieje wersja MPEG1.5 będąca wersją przejściową pomiędzy MPEG1i MPEG 2 Dowolny odbiornik MPEG2 powinien być kompatybilny z poprzednimi wersjami(MPEG1 i 1.5).
Ciekawą właściwością tego systemu kompresji jest brak możliwości kompresji szumów obrazu i fonii (zapewniają to dopiero nowo wdrażane algorytmy kompresji MPEG 3 i 4). Aby to zjawisko wytłumaczyć przyjrzyjmy się następującemu przykładowi: Wyobraźmy sobie film w transmisji MPEG, w trakcie którego pokazywany jest monitor nie podłączony do żadnej anteny, pokazujący wyłącznie szum. Obraz taki nie może być skompresowany, gdyż jest zupełnie przypadkowy i nie zawiera żadnych powtarzalnych ani nadmiarowych informacji. Dopiero algorytmy MPEG 3 i 4 mają zawierać możliwość kompresji sygnału w pełni przypadkowego.
na początek strony

Modulacja

Świat rzeczywisty ma postać analogową. MPEG 2 jest sygnałem transportowanym przez analogową falę radiową. Tradycyjny sygnał telewizji satelitarnej przekazywany jest metodą modulacji częstotliwości (FM). Podobnie możliwa jest modulacja fazy fali zamiast jej częstotliwości. Wykorzystywane jest to do zapisu informacji binarnej. 0 stopni (bez przesunięcia fazy) odpowiada binarnemu 0 natomiast 180 stopni (z odwróceniem fazy) binarnej 1.
W praktyce trudno jest zachować stałość wychylenia tej fazy. Rozwiązuje się to dokonując przesunięcia fazy w stosunku do poprzedniego cyklu, a nie w stosunku do wzorca. Metoda ta znana jest pod nazwą DPSK (differential phase shift keying).
Osoby znające metody wykorzystywane w transmisji modemowej wiedzą, że DPSK nie jest metodą najskuteczniejszą. Istnieją różne metody, które pozwalają na 2-, 4-krotne, lub wyższe zwielokrotnienie przesyłu danych przy tej samej prędkości.
Metoda QPSK (Quaternary lub Quadrature phase shift keying) wykorzystuje symbole 2-bitowe zamiast 1 bitowych jak to ma miejsce w przypadku DPSK. Opiera się ona na 4 możliwych fazach. Unika się wysyłania fali o przesunięciu 0 stopni aby uniknąć długich okresów sygnału niemodulowanego, który może powodować problemy (dość złożone). Natomiast najczęściej wykorzystywanymi przesunięciami fazy są: 45,135,225 i 315 stopni. W ten sposób zyskujemy większą przepustowość sygnału w bit/s niż dotychczas. Analogicznie metoda może być rozszerzana do 8 lub 16 lub więcej faz. Liczba ta jest jednak limitowana stosunkiem sygnału właściwego do szumu oraz tolerancją błędów transmisji. Jest to powód, dla którego modemy komputerowe mają problemy z komunikacją po złej jakości łączach i zamiast np. 33Kbit/s redukują prędkość do 9600 bit/s.
Inne transmisje cyfrowe mogą nadal wykorzystywać MPEG 2, ale muszą korzystać z innej metody modulacji niż QPSK. Najczęściej stosowana jest metoda QAM przy transmisji kablowej (QPSK może tu być wykorzystane jako modulacja kanału zwrotnego). Natomiast naziemna telewizja cyfrowa będzie wykorzystywała metodę CODFM (coded orthoganal digital frequency modulation).
Wybór metody modulacji jest oparty na właściwościach ośrodka w którym emitowany jest sygnał. CODFM jest metodą odporną na interferencje wielościeżkową (multipath). Jest to typ zakłóceń odpowiedzialny za duchy - cienie na ekranach telewizorów analogowych.
na początek strony

Co to jest DVB?

Podobnie jak w przypadku MPEG istnieje grupa odpowiedzialna za stworzenie standardu DVB (Digital Video Broadcast), zrzeszająca instytucje zainteresowane stworzeniem ujednoliconego standardu transmisji telewizyjnej. Podobne organizacje istnieją np. wśród producentów komputerów PC (np. standard VESA PC) DVB został stworzony przez EBU (European Broadcast Union) jako standard transmisji cyfrowej telewizji. Podstawowe założenia standardu opublikowano i stworzono przy współudziale ETSI (European Telecommunications Standards Institute) znanego ze stworzenia standardu telefonii cyfrowej GSM.
W rzeczywistości DVB jest zbiorem standardów dla kilku sposobów transmisji:

  • DVB-S Satelitarna,
  • DVB-C Kablowa,
  • DVB-T Naziemna,
  • DVB-SI (Specification for Service Information) - wyspecyfikowanym dla potrzeb serwisów informacyjnych,
  • DVB-CI Common Interface for conditional access - wyspecyfikowana dla potrzeb warunkowego dostępu (dekoderów, modułów CI),
Dla potrzeb DVB używane są jedynie niektóre z algorytmów kompresji audio i video MPEG2. Poniżej zdefiniowane są wymagania, jakie musi spełniać IRD (Integrated Receiver Decoder np. satellite box), aby mógł zapewniać odbiór DVB.

Aby odbiornik telewizji kablowej lub satelitarnej był przystosowany do odbioru sygnału DVB (DVB Document A001-revision 1) musi spełniać następujące cechy:
System
  • Wykorzystuje przesył zgodny z normą MPEG-2 Transport Stream ,
  • Informacja serwisowa oparta jest na specyfikacji programowej MPEG2,
  • Kodowanie zgodne z definicją i normami CA Technical Group,
  • Dostęp warunkowy wykorzystuje deskryptor MPEG-2 CA_descriptor.
Video - wykorzystywany jest główny profil poziomu głównego MPEG-2 /Main Profile at Main Level MPEG-2/ (1.5-15 Mbits/s) szybkość zmiany obrazu wynosi 25 klatek na sekundę. Enkodowane obrazy mogą mice następujące proporcje obrazu: 4:3 (normalny format telewizyjny), 16:9 (format szerokoekranowy "widescreen") 2.21:1 (format kinowy panoramiczny)
  • IRD- odbiornik musi zapewniać proporcje obrazu 4:3 i 16:9 oraz opcjonalnie 2.21:1.
  • IRD musi zapewniać możliwość przeliczenia wektorowego obrazu zakodowanego w formacie 16:9, tak aby mógł być w pełni wyświetlany na monitorze pracującym w formacie 4:3.
  • IRD musi zapewniać możliwość wyświetlenia na całym ekranie obrazów o rozdzielczości 720 x 576 pixeli oraz 704 x 576 pixeli, będące nominalną rozdzielczością pełnego ekranu
  • IRD musi zapewniać właściwą konwersje obrazu w celu wyświetlania obrazu na pełnym ekranie o rozdzielczości 544 x 576 i 480 x 576 oraz nominalnych wartościach 352 x 576 oraz 352 x 288 pixeli.
Audio
  • IRD musi zapewniać wykorzystanie warstw I i II MPEG-2,
  • Użycie warstwy II jest rekomendowane dla enkodowanego strumienia bitów,
  • IRD musi zapewniać zarówno pojedyncze jak i podwójne kanały, połączone w sygnał stereo, oraz ekstrakcje pary stereo z kompatybilnych do MPEG-2 multikanałów audio,
  • IRD musi zapewniać następujące częstości próbkowania dźwięku: 32 kHz, 44.1 kHz i 48 kHz,
  • Enkodowany strumień bitów nie musi być wzmacniany.
Uwaga!!! Amerykańskie odbiorniki DSS, DirecTV i inne nie są zgodne z DVB, i mogą nie pracować poprawnie w Europie.
na początek strony

Schemat blokowy tunera

Schemat blokowy tunera

Opis niektórych elementów diagramu :
DAC = Przetwornik cyfrowo - analogowy (Digital-to-analogue converter)
ADC = Przetwornik analogowo - cyfrowy (Analogue-to-digital converter)
Encoder video na ogół zawiera 4 lub więcej DAC-ów które muszą pracować z jakością określoną parametrami video.
Wymaga to użycia 8-bitowego obrazu.
W przypadku przetworników DAC (drogie) wymagana jest jakość RGB (obraz zapisany w ok.16 milionów kolorów); inne przetwarzają sygnał na video (PAL lub SECAM). Niektóre z nich są przetwornikami 10- bitowymi, co powodować może widoczną różnicę objawiającą się ostrymi przejściami obrazu (tak jak zmiana czerni w biel. Wystarczy czasami spojrzeć na grafikę ekranową dowolnego odbiornika, aby zaobserwować ten efekt.
Cena producenta demodulatora QPSK (ADC) firmy Viterbi może wynosić ok. $25-$30. Demultiplexer mpeg (transport demultiplexer) może kosztować nawet więcej. Nie wliczona jest w to cena pamięci i procesora (zwykle wymagane jest od 1 do 3 MB i niektóre z nich muszą być szybkimi pamięciami SRAM).
Stąd biorą się tak wysokie ceny cyfrowych odbiorników. Nie należy liczyć na obniżki cen w najbliższych 2 latach, chyba że kosztem jakości bądź możliwości (np. brak odbioru SCPC). Tylko cześć odbiorników jest przystosowana do urządzeń nagrywających typu DVD lub CD będących rozwiązaniami najbliższej przyszłości.
Warto zauważyć, że na Astrze tablica informacji sieciowej (Network Information Table - NIT) transmitowana jest co 10 sekund na każdym z transponderów DVB/mpeg. Wysłana informacja zawiera częstotliwości FEC,S/R i inne. Dobrze jeżeli tuner jest wyposażony w możliwość odczytu tych informacji. Będziemy mogli programować go automatycznie. Bez konieczności żmudnego wpisywania parametrów.
na początek strony

Co to jest DiSEqC?

Diseq - kontroler wyposażenia dla cyfrowej telewizji satelitarnej (Digital Satellite Equipment Controller). Standard ten został wprowadzony przez Eutelsat w celu ułatwienia ustawiania odbiorników satelitarnych. Spowodowane zostało to istnieniem na rynku kilku typów konwerterów - takich jak uniwersalny (Universal), rozszerzony (Enhanced), telekomunikacyjny (Telecom). Dodatkowo, w Europie zaczęto korzystać z innych satelitów, a nie tylko z Astry. Eutelsat zaproponował inteligentny konwerter, który mógł się komunikować z odbiornikiem.
Odkąd konwerter uniwersalny z oscylatorem o 22KHz przełączniku tonu stał się "standardem" (tzw. fullband), zadecydowano się rozszerzyć użycie sygnału tonowego 22KHz "presence or absence" do dwukierunkowej komunikacji pomiędzy odbiornikiem a konwerterem (lub innymi składnikami zestawu antenowego -np. multiswitche). W DiSEqC na częstotliwości 22KHz zamiast obecności lub braku sygnału (jak dotąd) może on przejść w inny tryb pracy (burst - wybuchowy, rozprzestrzeniający się, multiple pulse).
Odbiornik wyposażony jest w prosty modem oraz połączony z nim mikrokontroler. W konwerterze znajduje się odbiornik DiSEqC. Komunikacja jest możliwa na różnych poziomach począwszy od podstawowego polecenia "Tone Burst", a kończąc na poleceniach umożliwionych przez 8-bitowy dostęp + format parzystości danych. Nie wszystkie możliwe kody zostały wprowadzone, co pozwala na późniejsze dodanie nowych funkcji w przyszłości.
Urządzenie DiSEqC Compatible (mini DiSEqC) to jedynie generator tonowy wyposażony w 2-stanowy przełącznik. DiSEqC 1.0 umożliwia przesył jednokierunkowy, od odbiornika do urządzeń peryferyjnych DiSEqC 2.0 jest podobny do 1.0, umożliwia jednak komunikacje dwukierunkową. Właściwość ta może być wykorzystywana do odczytu częstotliwości w lnb.
DiSEqC 3.0 posiada wszystkie poprzednio wymienione cechy. Dodatkowo pozwala na zewnętrzną kontrolę urządzeń peryferyjnych z możliwością rozpoznawania stanu każdego z współpracujących urządzeń. W przyszłości pozwoli to na automatyczną instalacje wyposażenia, do której to instalujący będzie wykorzystywał menu odbiornika poprzez wybór polecenia "auto - instal". Nastąpi wtedy komunikacja pomiędzy konwerterem i odbiornikiem, ustalenie kanałów z właściwym lokalnym oscylatorem (przełączanym pomiędzy wszystkimi częstotliwościami), pozycjonery zostaną ustawione na prawą pozycje itd... Ułatwi to instalacje systemów zbiorczych i indywidualnych anten sat. z możliwością kontroli przełączników, polaryzacji tym podobnych przez "DiSEqC Bus" - zapis ustawień kontroli (a nawet sygnału) kabli.
Format danych jest tutaj podobny do używanych w nowoczesnych systemach zdalnej kontroli używanych w TV, VCR, a także odbiornikach satelitarnych.
Więcej informacji może udzielić Eutelsat. Pomimo, że standard ten został stworzony tylko dla odbiorników cyfrowych, obecnie zaczyna być stosowany również w odbiornikach analogowych. Istnieją pewne dodatki do generatorów DiSEqC pozwalające starszym wersjom sprzętu na wykorzystanie przełączników i innych urządzeń opartych na standardzie DiSEqC.
na początek strony

Co to jest złącze CI

Technologia CI - ang. Common Interface , czyli wspólne złącze pozwala na podłączenie do terminala cyfrowego DVB modułów dekodujących. Najprościej mówiąc pozwala to na rozszerzanie odbiornika o kolejne systemy kodowania. Czyli np. kupujemy Humaxa CRCI 5500 z wbudowanym systemem CryptoWorks na Wizję TV, który posiada również 2 złącza CI i możemy do niego włożyć np. moduł ASTON SECA aby odbierać kanały w systemie SECA ( Canal +, Cyfra+). Czyli mamy urządzenie uniwersalne które można rozbudować. Trzeba na to zwrócić uwagę przy wyborze sprzętu, gdyż takiego złącza nie da się "dokleić" w urządzeniach które nie zostały wyposażone w tą możliwość fabrycznie. Złącza CI nie mają terminale wszystkich dostępnych w Polsce platform cyfrowych: Cyfry+, Polsatu, Wizji TV. Mając odbiornik z 2 złączami CI możemy go swobodnie rozbudowywać go za pomocą modułów. Praktycznie każdy system kodowania jest dostępny w postaci modułu. Uwaga, oczywiście do każdego modułu musimy włożyć aktywną kartę abonamentową.
na początek strony

Jaki sprzęt jest potrzebny?

Konwerter: Przede wszystkim potrzebny jest konwerter uniwersalny (full band). Najlepiej jeżeli jest to konwerter rekomendowany do pracy ze sprzętem cyfrowym. Parametr konwertera - nawet najlepszy współczynnik szumu podawany przez producenta jest parametrem szumu dla modulacji FM- częstotliwościowej przy transmisji analogowej. Transmisja cyfrowa jest modulacją fazy co stawia przed konwerterem nieco inne wymagania. QPSK wymaga przede wszystkim stabilności pracy oscylatora lokalnego konwertera (lub dwu oscylatorów dla FullBand). W uproszczeniu znaczy to że konwerter musi mieć bardzo stabilne parametry a nie koniecznie bardzo dobre (programy cyfrowe są nadawane z nowych i silnych satelitów).
Konwerter powinien posiadać dwa oscylatory lokalne L.O. jeden 9,75 GHz jako oscylator domyślny oraz drugi 10,6 jako oscylator uruchamiany sygnałem 22kHz (sygnałem tonowym).
Odbiornik: Przy wyborze odbiornika należy zwrócić uwagę na to, czy nie jest on przeznaczony wyłącznie do odbioru jednego pakietu, od jednego nadawcy. Część odbiorników przeznaczona jest tylko na jeden pakiet. Tak jest z francuskimi odbiornikami TPS (Television par Satellite) polskimi Cyfra+, Wizja TV i Polsat 2 Cyfrowyoraz. Część odbiorników mimo tego, że jest przeznaczona na pakiet nadaje się do odbioru prawie wszystkiego. Tak jest np. z rozprowadzanym niegdyś w Niemczech D-BOX-em czyli Nokią 9200.
Oczywiście poważna część kanałów jest kodowana. Na dzień dzisiejszy istnieje kilka systemów kodowania (Modułów Dostepu Warunkowego - Conditional Access Module - CAM).
Najbardziej powszechne są: IRDETO, MediaGuard, Viaccess.

Trochę o kodowaniu: DVB-CI - w tym standardzie chciano umożliwić wykorzystywanie przez wszystkich nadawców tego samego systemu kodowania. Nie zgodziła się na to komisja Unii Europejskiej odpowiedzialna za działania antymonopolistyczne. Jedynie znormalizowane jest złącze modułu. Jeżeli tuner nie jest zablokowany w tym względzie, lub jeżeli moduł nie jest ograniczony do jednego pakietu to można wykorzystywać je elastycznie. Sytuacja jest podobna do zaistniałej w analgowych systemach kodowania. Koegzystować będzie kilka do kilkunastu systemów kodowania.
IRDETO - wykorzystywany przez Grupe Kirch/DF1?Premiere austriacki ORF, kanały greckie... SECA - francuski. Wykorzystywany przez Canal Plus/CSN (Canal Satellite Numerique) i Cyfrę PLUS. Znany jest jako "MediaGuard".
Viaccess -wykorzystywany przez francuski pakiet TPS (Television Par Satellit)
Cryptoworks -metoda kodowania Wizji TV, XtraMusic, oraz przez programy czeskie i tureckie. Cryptoworks jest własnością koncernu PHILIPS.
Moduły CAM (Conditional Acces Modules) dekoderów wykorzystują złącze typu PCMCIA - standard znany z konstrukcji notebooków, Umożliwia to łatwą wymianę modułów dostępu warunkowego (dekoderów). Nie stanowi problemu zamiana np. IRDETO na Viaccess. Zajmuje to tylko chwilę.
Uwaga, wymiana modułu jest prosta, jednak nie koniecznie musi on współpracować z oprogramowaniem odbiornika. Doradzamy poczytać instrukcję. Wszelkich doświadczeń ze sprzętem dokonują Państwo na własne ryzyko i odpowiedzialność.
Informacje dot. techniki cyfrowej podane za firmą Sensor
na początek strony

 
T.S. SAT Sp. z o.o.
ul.Bardzka 30,
50-517 Wrocław.


tel. +48 713360044
tel.        602434268
Fax: +48713360048